Roy Linwood Clark (Meherrin (Virginia), 15 april 1933 – Tulsa 15 november 2018) was een Amerikaanse country-muzikant.

Jeugd:
Roy Clark leerde het banjo- en gitaar spelen van zijn vader, die amateurmuzikant was. Als tiener won hij twee keer een landelijke banjowedstrijd. Nadat hij door jarenlange optredens in clubs en radioshows de nodige ervaring had opgedaan, begeleidde hij aan het eind van de jaren 50 Wanda Jackson bij haar optredens.

Carrière:
In 1962 werd hij door Capitol Records gecontracteerd. Een jaar later lukte het hem om met zijn pop-georiënteerde single Tips Of My Fingers een top 10-hit te scoren. In het verloop van het decennium werd een reeks succesvolle albums gepubliceerd. Hij werd vooral bekend door tv-optredens. De joviale, steeds goed gehumeurde Clark was steeds een graag geziene gast. Vanaf het midden van 1969 leidde hij samen met Buck Owens de nieuwe tv-show Hee Haw. De serie werd een onverwacht succes en bleef populair tot ver in de jaren 80. De veelzijdige instrumentalist had hier voldoende gelegenheid om zijn veelzijdige talenten onder bewijs te stellen.

In 1968 wisselde hij naar Dot Records. Hij publiceerde talrijke albums en singles en werd met prijzen nagenoeg overladen. Zijn grootste hits in deze jaren waren Yesterday When I Was Young (1969), I Never Picked Cotton, A Simple Thing Called Love (1971), Honeymoon Feelin’ (1974) en If I Had to Do It All Over Again (1976). Zijn eerste nummer 1-hit in de countrycharts had hij met de single Come Live With Me (1973), een compositie van Boudleaux en Felice Bryant.

In 1976 wisselde hij naar ABC Records. In hetzelfde jaar ondernam hij een drie weken durende tournee door de voormalige Sovjet-Unie. Aan het begin van de jaren 80 wisselde hij nogmaals van label, echter de tijd van zijn grote successen was voorbij. In Branson opende hij het “Roy Clark Celebrity Theater”. In 1987 werd hij een permanent lid van de Grand Ole Opry. Meermaals doneerde hij hoge geldbedragen voor humanitaire projecten.

Onderscheidingen:
In 1973 kreeg hij de begerenswaardigste onderscheiding van de countrymuziek. Hij werd door de Country Music Association gekozen tot “Entertainer of the Year”. Dezelfde onderscheiding kreeg hij in 1972 en 1973 van de Academy of Country Music. Bovendien werd hij meermaals gekozen tot de beste instrumentalist van het jaar.

Discografie:
Albums
Capitol Records

1962 – The Lightning Fingers Of Roy Clark
1963 – Roy Clark Sings The Tip Of My Fingers
1964 – Happy To Be Unhappy
1965 – Roy Clark Guitar Spectacular
1966 – Roy Clark Sings Lonesome Love Ballads
1966 – Stringin’ Along With The Blues
Dot Records

1968 – Urban Suburban
1968 – Do You Believe This Roy Clark
1969 – Yesterday, When I Was Young
1969 – The Everlovin’ Soul Of Roy Clark
1970 – The Other Side Of Roy Clark
1970 – I Never Picked Cotton
1970 – The Best Of Roy Clark
1971 – The Incredible Roy Clark
1971 – The Magnificent Sanctuary Band
1972 – Roy Clark Country
1973 – Superpicker
1973 – Come Live With Me
1973 – Roy Clark’s Family Album
1974 – The Entertainer
1974 – Roy Clark
1975 – A Pair Of Fives (Banjos That Is)
1975 – Heart To Heart
ABC Records

1977 – ABC Collection
1977 – Hookin’ It
1978 – Labor Of Love
1978 – Banjo Bandits
MCA Records

1979 – Makin’ Music met Clarence Gatemouth Brown en Steve Ripley
1980 – My Music
1981 – Makin’ Love
1981 – Meanwhile Back At The Country